சுந்தரபுத்தனின்
”மஞ்சள் பூக்கள்
நிறைந்த தெரு”
ஏதோ ஒரு பகலில்
கவிஞர், கலை விமர்சகர் இந்திரன் வீட்டில்தான் சுந்தரபுத்தன் எனக்கு அறிமுகம் ஆனது.
அங்கங்கே பார்த்துக்கொண்டால் ”அலோ” சொல்லிக்கொண்டதுண்டு. அப்புறம் நுங்கம்பாக்கம் ஸ்ரீபவன்
ஓட்டலில் வைத்து கவிஞர் வசந்தகுமாரனுடன் வைத்து மதிய உணவு. பிறகொருநாள் பத்திரிகையாளர்
சந்திப்பொன்றில் என்றும் வெங்கட் நாராயணா சாலையில் எழுத்தாளர் ஜெயகாந்தன், தீராநதி
மணா கலந்து ”வார்த்தை” இதழ் வாசகர் கூட்டம் ஒன்றில் என அங்கும் இங்குமாகச் சில தேநீர்த்தித்திப்புச்
சந்திப்புகள். அவரை எனக்குத் தெரிந்த அளவுக்கு
அவர் என்னை ஞாபகம் வைத்திருக்க எந்த முகாந்திரமும் இல்லை. நிற்க.
முகநூலில் பார்த்து
நானாகப் போன ஒரு விழாவில்தான் அவரது ”மஞ்சள் பூக்கள் நிறைந்த தெரு” வெளியிடப்பட்டது.
மனம் நிறைந்த பேச்சுகளாக இருந்த கூட்டம். இனி நூல் குறித்து.
பின்னட்டையில்
பதிப்புரை தவிர முன்னுரையோ அணிந்துரையோ இல்லாத புத்தகம். எனக்கென்னமோ அகதி முகாமில்
இருக்கும் இலங்கைத் (ஈழத்) தமிழன் போல் பட்டது. அதற்கேற்றாற்போல் இந்தப்புத்தகத்தின்
முதல் வரியே முள்ளிவாய்க்கால் என்றுதான் தொடங்குகிறது. அதனால் இது ஈழத்தைப்பற்றிய பதிவுகளோ
என்று எண்ணிவிடவேண்டாம். சின்னச் சின்னக் கட்டுரைகள்
மூலம் ஒரு எளிய ”டூர்” அடித்து விடுகிறார் மனுஷன்.
நூல் நெடுக மனிதர்கள்
மற்றும் மண்ணின் மீதான நேசத்தைப்பார்க்க முடிகிறது. பூவைக் கிள்ளி வைத்தது மாதிரி எளிய மொழி. யாருமே கண்டுகொள்ளாத கண்கொடுத்த வனிதம் (பெயரே வித்தியாசமாக
இருக்கிறது) என்னும் சிற்றூர் பற்றியும் சிதிலமடைந்து கிடக்கும் நயனவரதீஸ்வரர் பற்றியும்
கூட பதிவு செய்கிறார். சுவற்றின் மேற்பகுதியாகிய பஞ்சரம், கபோத பட்டிகா, துலாநிலை,
கர்ணகூடம் ஆகிய சிற்ப வேலைப்பாடுகளுடைய பகுதிகள் என நுட்பமாகச் சில விஷயங்களைப் பதிவு
செய்கிறார்.
தொண்ணூறுகளில் காணாமல் போன கூண்டு வண்டியில் எணைணெய்
விற்ற செட்டியார், ஏகப்பட்ட வயதாகியும் இன்னும் வாழ்கிற ஸ்தல விருட்சங்கள் (ரொம்ப நாள்
கழித்து ஆத்தி மரம் என்பதை மீண்டும் நினைவு படுத்திவிடுகிறார்.), காவல்துறையினர் கெடுபிடியால் திருந்தி வாழ முடியாத
திருடர் கருப்பன், பூக்காரப் பாட்டி, ரேஷன் கடையே இல்லாத ஊரில் இருக்கும் மதுபானக்கடைகள்.,
ஊருக்கு வந்த பிளசர்., காணாமல் போன சிட்டுக்குருவி, என கட்டுரைகள் நெடுக எளிய மனிதர்களின்
அறிமுகம் கிடைக்கின்றன. மஞ்கள் பூக்கள் நிறைந்த தெரு இவருக்குத் தாய் மடியாகக் காட்சியளிக்கிறது.
பெரும்பாலும் மரணச்செய்திகள்
சுமந்து வந்த தந்திகளை நினைவுபடுத்துகிறார்.
அந்த அவசரத்தந்திக்குப் பின்னால் 5 கிலோ மீட்டர்கள் சைக்கிள் மிதித்து வந்த
தபால்காரர் பற்றியும். இந்த விசேஷத்தன்மைதான்
சுந்தரபுத்தன்.
இவர் நேர்காணல்
நிகழ்த்திய வித்யாஷங்கர் ஸ்தபதி சொல்கிறார்.
”வெறும் கலைஞனாக மட்டும் ஒருவன் வாழ்ந்துவிட முடியாது. எதிலும் ஒரு வசீகரம் இருந்தால்தான் அது பார்க்கிறவனின்
உள்ளத்தைப் பறிக்கும்.”
சுந்தரபுத்தனிடமும்
அந்த வசீகரம் இருக்கிறது. அது மண்ணையும் மனிதர்களையும்
நேசிக்கிற வசீகரம். வாசித்துப்பார்க்கலாம். கிராமத்துக்குப் போய் சுடுதேங்காய் ருசித்துவிட்டு
வந்த உணர்விருக்கும்.
பரிதி பதிப்பகத்தின்
வெளியீடான இதன் விலை ரூபாய் நூற்றிஅய்ம்பது.
நல்ல தயாரிப்பு.
நா.வே.அருள்
கருத்துகள்
கருத்துரையிடுக